طراحی وب سایت

>- مرور قسمت اول* به برنامه نویسی علاقه داشته باشید. اطمینان حاصل کنید که آنقدر از برنامه نویسی لذت می برید که حاضر باشید 10 سال از عمرتان را صرفش کنید. * با برنامه نویسان دیگر ارتباط داشته باشید. کد برنامه های دیگر را مطالعه کنید. این خیلی مهم تر از هر کتاب یا دوره آموزشی است. * برنامه بنویسید. بهترین نوع آموزش، انجام دادن است. در واقع حداکثر سطح کارآیی برای افراد در هر رشته ای، به طور خودکار با تجربه بیشتر حاصل نمی شود بلکه نیاز به تلاش تعمدی برای بهبود دارد. * می توانید تحصیلات تان را در دانشگاه هم ادامه بدهید. این کار باعث می شود از رشته تان درک عمیق تری به دست آورده و همچنین به کارهایی مشغول شوید که نیاز به مدرک دانشگاهی دارند. البته اگر از مدرسه و درس لذت نمی برید، می توانید تجربه مشابهی را در کار کسب کنید (البته با تلاش بیشتر)eric raymond در دیکشنری هکرها می گوید: "مطالعه و تحصیلات آکادمیک در رشته کامپیوتر یک شخص را تبدیل به یک برنامه نویس حرفه ای نمی کند، همانطور که یک فرد فقط با مطالعه رنگ و قلم مو نمی تواند نقاش شود". یکی از بهترین افرادی که در عمرم استخدام کردم (jamie zawinski) ، فقط تا دبیرستان درس را ادامه داده بود؛ با این وجود این شخص نرم افزارهای خیلی خوبی تولید کرده (موزیلا و xemacs ) و گروه خودش را در googlegroups دارد. * روی پروژه های تیمی کار کنید. در بعضی از پروژه ها بهترین و در بعضی دیگر بدترین برنامه نویس باشید. وقتی بهترین هستید توانایی های خودتان به عنوان یک رهبر گروه را تست کرده و به دیگر افراد الهام می دهید. وقتی هم که بدترین باشید یاد می گیرید که حرفه ای ها چه کار می کنند و همچنین چه کارهایی را دوست ندارند انجام دهند (چون این کارها را می سپارند به شما!) * روی پروژه های دیگران کار کنید. برنامه هایی که دیگران نوشتند را مطالعه کنید. سعی کنید باگ های برنامه های دیگران را رفع کنید. به این فکر کنید که چطور برنامه هایتان را طراحی کنید که کار کسانی که می خواهند آن را نگهداری کنند آسان تر شود. * کلی زبان برنامه نویسی یاد بگیرید. یک زبان که از شی گرایی و کلاس ها پشتیبانی کند (مثل جاوا یا سی پلاس پلاس)، یک زبان تابعی (مثل لیسپ یا ml ) (م: یا haskell ) ، یک زبان اعلانی (مثل پرولوگ یا قالب ها در سی پلاس پلاس)، یک زبان که از coroutine ها پشتیبانی کند1 (مثل scheme یا icon ) (م: امروزه زبان های دیگری از جمله سی شارپ هم coroutine را دارند) و یک زبان که از برنامه نویسی موازی پشتیبانی کند (مثل sisal ) (م: و erlang )* یادتان باشد که ما با کامپیوتر سر و کار داریم. بدانید که چقدر طول می کشد تا کامپیوترتان یک دستورالعمل را اجرا کند، یک کلمه را از حافظه واکشی کند (در هر دو حالت وجود و نبودش در کش)، کلماتی متوالی را از دیسک بخواند، یا به یک مکان از دیسک برود (seek)(م: منظور نویسنده آشنایی با معماری کامپیوتر است. آقای stroustrup خالق سی پلاس پلاس هم روی این نکته تاکید دارند) * درگیر استاندارد سازی یک زبان شوید. حالا می تواند ++ansi c باشد یا استاندارد شخصی تان برای کدنویسی (مثلا این که برای تورفتگی از 2 فاصله استفاده کنید یا 4 تا) در هر حال یاد می گیرید که بقیه چه چیزهایی را در یک زبان دوست دارند و همینطور علت این دوست داشتن را. با در نظر گرفتن این موارد ، این سوال پیش می آید که صرفا با مطالعه کتاب چقدر می توانید یاد بگیرید. قبل از تولد اولین بچه ام ، تمام کتاب های "چگونه..." (how to…) را خواندم بودم و باز هم حس می کردم مبتدی ام. 30 ماه بعد (پس از تولد دومین فرزندم) دیگر سراغ کتاب هایم نمی رفتم؛ به جایش به تجربه شخصی ام تکیه کردم که معلوم شد خیلی مفیدتر و مطمئن تر از هزاران صفحه کتاب هایی است که توسط متخصصین نوشته شده اند. آقای fred brooks در مقاله "no silver bullets" (2) طرحی سه بخشی برای پیدا کردن بهترین طراحان نرم افزار مشخص کرد:1- به طور سیستماتیک و هر چه زودتر طراحان برتر را مشخص کنید2- یک مربی حرفه ای به آن ها اختصاص دهید تا مسئول و مراقب کار باشد3- فرصت هایی را فراهم بیاورید که این افراد از طریق ارتباط و برانگیختن همدیگر ، رشد کنندباشه ، بروید و ان کتاب جاوا را بخرید؛ احتمالا به دردتان بخورد ولی زندگی تان یا تخصصتان در کل در طول 24 ساعت ، روز یا حتی ماه تغییر چندانی نخواهد کرد. 1- نظر مترجم: با توجه امکانات زبان های امروزی، شاید برای این بخش بهتر باشد به نصیحت don syme خالق f# گوش کنیم که می گوید حتما haskell,prolog,f# , python و سی شارپ را یاد بگیرید. ترجمه: مهدی عسگریتنظیم برای تبیان: ناظمی

منبع : تبیان  تاریخ : 14   اردیبهشت   1388  شاخه : برنامه نویسی